Stoppen met vechten geeft juist kracht

Marion woont in Sittard, heeft drie kinderen en is vrijwilliger bij het Rode Kruis. Ze zit in een rolstoel door een spierziekte die ze al vanaf haar geboorte heeft. Samen met haar hulphond Rix volgde ze de mindfulnesstraining bij LIV (Leven in Verandering), waar Marjo haar trainer was. We spraken hen over deze bijzondere training.

Marion, hoe ben je eigenlijk bij de training van LIV terechtgekomen?

“Het was eigenlijk toeval! Ik was bij een bijeenkomst en zag een folder van LIV over mindfulness liggen. Ik volgde al therapie en vroeg me af of dit een goede aanvulling zou zijn. Ik heb me aangemeld en zo kwam ik bij de training terecht. We hebben net de training van acht weken afgerond.”

Hoe was het om de training te volgen met een hulphond en een rolstoel?

Marion: “Ik was de enige in een rolstoel en ik had mijn hulphond Rix bij me, maar dat was uiteindelijk geen enkel probleem. Rix helpt me enorm. Ik voelde me sowieso al snel echt onderdeel van de groep. Dat was hartverwarmend.”

Marjo: “Voor mij was het ook nieuw om een hulphond in de training te hebben. Maar het ging hartstikke goed. Het is zeker voor herhaling vatbaar!”

Wat hoopte je te leren van mindfulness?

Marion: “Ik wilde beter leren omgaan met mijn pijn en vermoeidheid. De training heeft me veel handvatten gegeven. Ik ben anders gaan denken over mijn ziekte. Het belangrijkste inzicht was: gedachten zijn geen feiten. Ik merkte dat ik vaak al oordelen had en die als ‘waarheid’ zag. Nu weet ik dat dat niet hoeft.”

Marjo, wat is volgens jou het belangrijkste doel van deze training?

“Een groot doel is inzien dat vechten tegen dingen waar je geen controle over hebt, heel veel energie kost. Mindfulness is een leefstijl. Je leert even stilstaan bij jezelf en ‘inchecken’: hoe gaat het nu echt met me?”

Welk moment uit de training is je het meest bijgebleven?

Marion: “De meditatie over ‘de berg’ vond ik fijn. Het leerde me dat je in de kern altijd sterk blijft. Je bent sterker dan je denkt. Ik heb geleerd om te stoppen met vechten tegen mijn eigen lichaam. Ik wil zoveel mogelijk uit het leven halen, maar zonder de boosheid en frustratie. Ik ben een moeder in een rolstoel, en dat is al goed genoeg.”

Merkt je omgeving ook verschil?

Marion: “Jazeker! Mijn gezin merkt dat ik rustiger ben en minder snel in paniek raak. Ik tel nu vaker tot tien voordat ik iets zeg. Mijn zoon zegt nu soms zelfs tegen me: “Even ademen’, als hij ziet dat ik stress heb. Ik pas de oefeningen bijna dagelijks toe.”

Heeft het ook geholpen tegen de pijn en vermoeidheid?

Marion: “De pijn en vermoeidheid zijn er natuurlijk nog steeds. Maar ik ga er nu anders mee om. Ik accepteer mezelf meer. Door niet meer te vechten, houd ik meer energie over. Ik heb geleerd: eerst goed voor jezelf zorgen, dan pas kun je er voor anderen zijn.”

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die nog twijfelen?

Marion: “Ik gun dit aan veel meer mensen. Je hoeft niet ‘in zorg’ te zijn bij een instelling om dit te doen. Het heeft mij zoveel meer gebracht dan ik had verwacht. Ik kijk nu veel meer naar wat ik wél kan.”

Marjo: “Dat is precies waar we het voor doen. In slechts zestien uur training kun je mensen tools geven waar ze de rest van hun leven iets aan hebben. Het is prachtig om die groei te zien.”

Meer weten over mindfulness, of een andere “uit je hoofd, in je lijf – activiteit” zoals, yoga of running-therapie? Bezoek de website leveninverandering.nl voor meer informatie.