Interviews
Ruimte maken voor wat écht telt: “Wachttijden vragen om anders samenwerken”
Transitiemanager bij MET ggz
Het leven volgt zelden een rechte lijn. Iedereen kent de pieken en de dalen; de ene keer ga je als een speer, de andere keer loopt het simpelweg niet. Dat is niet gek of ‘fout’. Het is hoe het werkt als je mens bent. Kwetsbaar zijn hoort erbij, net zoals lachen, huilen of moe zijn onderdeel zijn van ons dagelijks bestaan.
In het tweede deel van de reeks Samenwerken aan minder wachttijd, spreekt Mentaal Gezond Zuid-Limburg met Sasja Spiertz, Transitiemanager bij MET ggz.
Vaak vind je zelf de weg terug. Door een goed gesprek met een vriend, een wandeling met de buurman of even pas op de plaats te maken. Soms kun je een extra steuntje van een professional gebruiken, of een combinatie van beide. Er zijn veel mogelijkheden waarmee je je evenwicht kunt hervinden.
Waarom de wachtlijsten om een andere aanpak vragen
De wachttijden in de ggz zijn een grote uitdaging. Huisartsen zien dagelijks mensen met mentale klachten, maar het is niet altijd direct duidelijk welke hulp er allemaal is en wat het beste past. Hierdoor komen mensen soms op een wachtlijst voor specialistische zorg, terwijl de werkelijke behoefte ergens anders ligt.
Mentale onrust is vaak een signaal dat de balans in je leven wankelt door een optelsom van factoren: je woonsituatie, geldzorgen, eenzaamheid of de zorg voor een naaste. We missen de kern wanneer we hier alleen medisch naar kijken.
“Wanneer het mentaal even niet gaat, ben je niet ‘stuk’ en hoef je ook niet ‘gerepareerd’ te worden,” vertelt Sasja Spiertz, transitiemanager bij MET ggz. “Het helpt wanneer we samen kijken naar het hele plaatje van iemands leven. Want als we beter begrijpen wat er echt speelt, vinden we sneller wat echt helpt. De rol van familie, naasten en welzijnspartijen is daarbij net zo belangrijk als die van de ggz.”
Gezamenlijk verkennen zonder doorverwijscircus
In plaats van iemand van het kastje naar de muur te sturen, kijken we direct samen naar het grotere geheel én naar wat iemand zelf kan doen. Dat noemen we een verkennend gesprek. Aan het eind van zo’n gesprek is er een helder overzicht en maken we samen een plan.
Om ervoor te zorgen dat dit plan ook echt uitgevoerd kan worden, werken professionals achter de schermen nauwer samen:
“In je eentje heb je nooit de wijsheid in pacht,” benadrukt Sasja. “De juiste steun lukt alleen als we samen een beeld vormen. Door het hele verhaal op tafel uit te nodigen, ontdekken we wat er werkelijk nodig is voor de persoon om de regie te herpakken.”
Samen optrekken in een lerend netwerk
Deze verandering is geen project dat snel klaar is, maar een beweging die tijd nodig heeft. Het vraagt van professionals om de automatische reflex om direct te diagnosticeren even te pauzeren. Tegelijkertijd sta je er als hulpverlener niet langer alleen voor bij een ingewikkeld besluit; je kunt terugvallen op een netwerk dat meedenkt.
Sasja ziet dat deze gezamenlijkheid rust brengt. “We zijn met z’n allen opnieuw aan het uitvinden hoe we dit doen. Door elkaar te leren kennen en samen te blijven leren, zetten we stap voor stap vooruit.”
Een route waarin de mens centraal staat
De impact van deze aanpak is merkbaar: een betere match tussen vraag en aanbod en uiteindelijk minder druk op de wachtlijsten. De mensen die traditioneel opgeleid zijn om te diagnosticeren, kijken nu steeds vaker naar het hele plaatje. Daar zit de grootste winst: de mens en hun leven weer centraal zetten.
“We bouwen samen aan een manier van werken waarbij we niet praten over het ‘overdragen’ van mensen, maar over samen optrekken. Zodat we een samenleving vormen die niemand laat vallen.”
Benieuwd hoe andere organisaties in de regio hier al mee werken? Sasja geeft het woord aan Patrick Domen, die laat zien hoe zij bij Zuyderland bijdragen aan deze gezamenlijke aanpak.
