“We hebben als regio veel bereikt. Die voortrekkersrol willen we samen verder uitbouwen.”

Peter Thuis is sinds 1 juli bestuurder bij Mondriaan. Daarvoor werkte hij vijftien jaar als bestuurder in het onderwijs. De ggz is nieuw terrein voor hem, maar zijn drijfveer is onveranderd: bijdragen aan iets dat er echt toe doet. In dit interview vertelt hij waarom hij de overstap maakte en wat hij meebrengt naar Mentaal Gezond Zuid-Limburg.

Wie is Peter Thuis?

Peter werkte vijftien jaar als bestuurder in het middelbaar beroepsonderwijs (mbo). Hij is trotse vader van twee dochters. Van huis uit is hij bedrijfskundige; later volgde hij een tweede master in organisatiepsychologie en veranderkunde. Hij werkte eerder bij de Universiteit Maastricht en is daar nog steeds actief als gastdocent. Ook deed hij ruime toezichthoudende ervaring op in de regio, onder meer bij Arcus College en als voorzitter van de raad van toezicht van MeanderGroep en Radar. Daarnaast deed hij bestuurlijke ervaring op binnen heel andere gebieden: hij zat in de raad van commissarissen bij de Rabobank Roermond en Echt en is als vrijwilliger actief in de raad van toezicht van Nieuwe Helden Next Level en Close the Gap Kenya. Wat die rollen verbindt, is dat hij altijd voor de publieke sector heeft gewerkt, of voor organisaties die daar dichtbij staan.

De ggz is nieuw voor je. Waarom deze keuze?

“Het is een samenloop van omstandigheden. In het mbo kom je ook in aanraking met mensen die in de knoop raken. Deze mensen weer op het juiste paadje helpen, daar een bijdrage aan kunnen leveren: dat vind ik heel mooi werk. Ik zag in mijn omgeving mensen of hun verwanten een beroep doen op de ggz en zag de enorme impact daarvan. Dat moest mijn volgende stap zijn, besloot ik.

De impact van wat je kunt betekenen voor anderen vind ik altijd erg belangrijk. Mijn purpose is dat je werkt aan iets wat ertoe doet. Wat dat betreft voelt de ggz weer erg goed.

Ik denk dat het een organisatie helpt om een mix te hebben van mensen die de sector goed kennen en mensen die vanuit andere werkvelden nieuwe perspectieven inbrengen. Dat was voor mij een aanvullende reden om te solliciteren.”

Hoe kijk je aan tegen de beweging die we aan het maken zijn bij MGZL?

“Wat mij aanspreekt in Mentaal Gezond Zuid-Limburg is dat het een lerend netwerk is. We volgen landelijke ontwikkelingen, maar durven ook zelf te onderzoeken wat voor onze regio werkt. Initiatieven zoals het symposium dat we op 26 november gaan organiseren voor de ketenpartners in de regio, kan daarbij helpen om kennis te delen, elkaar te inspireren en samen verder te bouwen aan de beweging.

Ik kijk met een frisse blik naar hoe we zorg organiseren. Nederland zet relatief snel specialistische zorg in. Ik denk dat we veel vaker mogen kijken hoe we mensen eerder passende ondersteuning kunnen bieden en zorg kunnen afschalen waar dat kan. Daarbij gaat het niet om systemen, maar om mensen.

Daarnaast kijk ik graag vooruit. Niet alleen naar wat we hebben gedaan, maar vooral naar wat we samen willen bereiken. Ik geloof in vertrouwen geven aan professionals. We hebben in deze regio ontzettend veel deskundige mensen. Mijn rol is om ruimte te creëren, zodat zij vanuit hun expertise kunnen bijdragen aan de transformatie.”

Je zegt: het gaat om mensen, niet om systemen. Hoe houd je dat aan de bestuurstafel ook echt vast?

“Als bestuurder heb je natuurlijk ook te maken met spreadsheets vol productiecijfers en met zorgplafonds. Juist daarom is het belangrijk om onze cliënten te blijven zien als er keuzes gemaakt moeten worden. Ik liep een dag mee op onze afdeling spoedeisende psychiatrie, en was onlangs in een van onze eigen klinieken op een gesloten afdeling privé op bezoek bij een client die ik erg goed ken. Daar leerde ik per uur meer dan normaal in een week over de GGz. Wat betekent het voor hen als behandelingen efficiënter moeten? Die vraag moet je jezelf en anderen steeds stellen.”

Zie je nu al zaken in de samenwerking die beter kunnen?

“Draagvlak is in deze sector heel belangrijk, dus er wordt veel gepraat en afgestemd en dat is maar goed ook. Maar het gaat wel over veel schijven. Het is niet altijd zakelijk en dat is even wennen voor mij. Het is voor een groot deel een kwestie van cultuur.

Mondriaan staat er als penvoerder transparant in: we willen de boel bij elkaar houden. Dat doen we voor het grotere doel. We zullen de specialistische zorg moeten afbouwen, dus dan weten we bij Mondriaan dat onze omzet daar zal dalen. De vraag is of dat erg is. Als het maatschappelijk gezien voldoende is – als de zorg toch goed terechtkomt – dan moeten we dat misschien accepteren. De vraag blijft dan of we onze expertise niet ook beschikbaar willen stellen binnen de laagdrempelige zorg, of dat we daar op andere manieren actief willen zijn, samen met onze partners. Er is een verschuiving gaande, en die moeten we samen durven maken.”

Voelt Mondriaan zich verantwoordelijk voor mensen die tussen wal en schip vallen?

“Zeker. Mondriaan is van de maatschappij, niet van of voor onszelf. Dat betekent dat we dingen doen die ertoe doen, ook als ze niet per se het meest rendabel zijn. We voeren voortdurend de dialoog over waar we nu precies van zijn, en ik zie daarin veel gedrevenheid bij onze mensen om het goede te doen. Onlangs was ik in een buurtcentrum en zag ik hoe belangrijk het is dat Mondriaan ook op zulke plekken aanwezig is. Je kunt niet én voor de transitie zijn, én je achter de muren van de instelling verschansen.

We kunnen dit natuurlijk niet alleen: we moeten het samen doen, met de hele regio. En dan ook echt geïntegreerd. Dat is denk ik ook het bestaansrecht van een netwerkorganisatie zoals Mentaal Gezond Zuid-Limburg.”

Hoe kijk jij aan tegen het stigma dat nog altijd rust op psychische klachten?

“Er zit nog steeds veel schaamte bij mensen die hulp nodig hebben van de ggz. Iedereen vertelt op een feestje gerust over een gebroken been, terwijl ze dat liever niet doen bij mentale klachten of een burn-out. Dat is iets waar we met de hele transformatie ook aan kunnen bijdragen: als zorg laagdrempeliger en dichter bij mensen thuis wordt georganiseerd, wordt het ook makkelijker om erover te praten.”

Als je over tien jaar terugkijkt, wat hoop je dan dat je grootste bijdrage is geweest aan MGZL?

“Dat ik de boel bij elkaar heb gehouden en partijen met elkaar in verbinding heb gebracht, zodat we samen deze transitie nog succesvoller hebben kunnen maken. Dat is ook precies mijn portefeuille binnen het bestuur van Mondriaan.

Daarnaast mag het volgens mij ook iets zakelijker worden: niet louter geld gedreven, maar wel meer redenerend vanuit het belang van de cliënt en de vraag hoe we dat als organisatie het beste kunnen regelen. Want alles is nu nog behoorlijk opgesplitst, met allerlei verschillende allianties en samenwerkingsverbanden. Als we onze voortrekkersrol als regio willen vasthouden, zullen we die versnippering samen moeten doorbreken.”