Samen bouwen aan verandering

In dit tweede interview van het vierluik over de Familiehuiskamer spreken we met Marlies Adriaanssen. Zij is vrijwilliger bij Ypsilon, een familie vereniging voor naasten van iemand met psychische problemen, en betrokken bij de Familiehuiskamer in Heerlen. Vanuit haar eigen ervaring weet zij hoe belangrijk steun voor naasten is.

Marlies Adriaanssen is vrijwilliger bij de Familiehuiskamer in Heerlen. Haar inzet komt voort uit persoonlijke ervaring. Toen haar zoon een psychose kreeg, merkte ze hoe moeilijk het was om als naaste steun te vinden. “Je moest op heel veel deuren kloppen. Er was niks waar je terecht kon met je verhaal.” Juist daarom wilde ze bijdragen aan een plek waar naasten zich gehoord zouden voelen.

De Familiehuiskamer begon klein. In het begin bleef het soms stil, maar Marlies wist dat dat erbij hoorde. “Neem de tijd. In het begin komt er niet meteen iemand, maar dat groeit.” Inmiddels zijn er vaste bezoekers en ontstaat er een hechte groep. De Familiehuiskamer is een open, huiselijke plek waar mensen aan tafel zitten en hun verhaal kunnen delen.

Samenwerken maakt de zorg beter

In de Familiehuiskamer staan naasten centraal. Ze kunnen hun ervaringen kwijt, maar krijgen ook praktische steun. Denk aan hulp bij gesprekken met hulpverleners of uitleg over hun rechten. Volgens Marlies is de rol van naasten heel belangrijk: “Naasten hebben ontzettend veel informatie. Dat helpt hulpverleners om sneller inzicht te krijgen.”

Ze ziet dat het netwerk rondom cliënten steeds belangrijker wordt. Als familie en hulpverleners samenwerken, ontstaat er betere zorg. “Door samen te werken kun je gerichter helpen. Dat is winst voor iedereen.”

Rust, herkenning en steun

Bij families ziet ze mooie veranderingen. Mensen vinden rust, herkennen zich in anderen en voelen zich minder alleen. “Ze komen vaak heel vol binnen. Hier kunnen ze hun verhaal kwijt en voelen ze zich echt gehoord.” Door het contact met anderen krijgen ze ook nieuwe inzichten en leren ze beter voor zichzelf te zorgen.

De reacties zijn vaak dankbaar. Bezoekers zeggen regelmatig: “Had ik dit maar eerder geweten.” Ook medewerkers van buurtteams leren van de Familiehuiskamer. Ze ontdekken hoe belangrijk luisteren is. “Niet meteen oplossingen zoeken, maar eerst echt horen wat iemand zegt.”

Wat Marlies het meest raakt, zijn de verhalen van naasten en het gebrek aan steun. “Er is nog zo weinig voor de naaste, terwijl het zo hard nodig is.” Ook de samenwerking met hulpverleners verloopt niet altijd makkelijk, bijvoorbeeld door regels rond privacy.

Voor Marlies is de Familiehuiskamer succesvol als mensen de weg ernaartoe vinden en blijven komen. Dat gebeurt inmiddels. Ze blijft zich inzetten om de bekendheid te vergroten.

Haar tip voor andere locaties is duidelijk: begin, maar wees geduldig en zorg dat mensen je weten te vinden.

Tot slot benadrukt ze nog één belangrijk punt: “De Familiehuiskamer is er voor naasten.” Voor iedereen die steun nodig heeft bij het omgaan met een dierbare met een psychische kwetsbaarheid – ook als er geen crisis is.