Iemand die naast je staat en naar je luistert, dat maakt een groot verschil

Tommy Kusters uit Landgraaf, is betrokken bij het programma Mentaal Gezond Zuid-Limburg en zit in de meewerkgroep. Daar denkt hij mee over hoe de mentale gezondheid in de regio beter kan.

“Dit past bij mij, ik wil hier echt iets aan doen”

Tommy kwam bij dit programma via Burgerkracht. Hij werkt al langer samen met deze organisatie en helpt daar als vrijwilliger. Toen er een plek vrijkwam in de meewerkgroep, besloot hij zich aan te melden. “Dit past bij mij,” zegt hij. “Ik zie in deze regio veel problemen rondom mentale gezondheid. Ik wil daar iets aan doen.”

Tommy werkt in de geestelijke gezondheidszorg (ggz) en volgt een opleiding tot ervaringsdeskundige. Dat betekent dat hij zijn eigen ervaringen gebruikt om anderen te helpen. Hij ziet elke dag hoe moeilijk het voor mensen kan zijn om de juiste hulp te krijgen. “Er zijn lange wachtlijsten en mensen krijgen niet altijd de juiste behandeling,” legt hij uit.

Zelf heeft Tommy ook een moeilijke periode gehad. Hij kampte met verslaving en kreeg niet altijd de hulp die hij nodig had. “Er werd vaak gekeken naar een snelle oplossing, zoals medicatie, maar er werd niet echt geluisterd naar wat ik nodig had.” Volgens Tommy had zijn herstel sneller kunnen gaan als er meer aandacht was geweest voor zijn persoonlijke situatie.

“Ervaringsdeskundigheid verdient meer erkenning in de zorg”

Wat hem uiteindelijk het meest heeft geholpen, zijn zelfhulpgroepen en contact met andere mensen die hetzelfde meemaken. “Daar vond ik herkenning en steun, iemand die naast je staat en naar je luistert, dat maakt een groot verschil.” Hij vindt dat ervaringsdeskundigen een belangrijke rol hebben in de zorg. Zij begrijpen beter wat iemand doormaakt.

Toch ziet Tommy dat deze vorm van hulp nog te weinig wordt gebruikt. “Er is nog te weinig erkenning voor ervaringsdeskundigheid,” zegt hij. Hij merkt ook dat het lastig is om werk te vinden in de zorg zonder een officiële zorgopleiding. Ondanks zijn ervaring en opleidingsniveau wordt hij vaak afgewezen. “Dat is jammer, want er is juist een tekort aan personeel,” legt hij uit.

Volgens Tommy moet er meer samenwerking komen tussen professionele zorg en informele hulp, zoals zelfhulpgroepen. Huisartsen en andere hulpverleners zouden beter moeten weten wat er mogelijk is buiten de standaard zorg. “Soms kan iemand sneller geholpen worden in een zelfhulpgroep dan via een lange wachtlijst,” zegt hij.

Voor zijn eigen mentale gezondheid vindt Tommy het belangrijk om goed voor zichzelf te zorgen. Hij let op zijn slaap, voeding en blijft in contact met anderen. Ook blijft hij actief in zelfhulpgroepen. “Samen sta je sterker, je hoeft het niet alleen te doen.”

Zijn belangrijkste boodschap aan anderen is duidelijk: vraag om hulp. “Veel mensen vinden dat moeilijk, maar het is wel de eerste stap, en accepteer ook de hulp die je krijgt.”

Met zijn deelname aan de meewerkgroep hoopt Tommy dat er echt iets verandert in de regio. Niet alleen tijdelijk, maar blijvend. “Het zou zonde zijn als het na een paar jaar stopt, we moeten zorgen dat deze verbeteringen blijven bestaan.”