Interviews
De Familiehuiskamer: een plek om elkaar te ontmoeten
Ruimte voor ontmoeting, steun en herkenning
“In de Familiehuiskamer ontstaat ruimte voor gesprekken die anders misschien niet gevoerd zouden worden.”
De Familiehuiskamer biedt een laagdrempelige plek waar familie en naasten steun vinden, ervaringen delen en in contact komen met anderen die een vergelijkbare situatie meemaken.
In dit derde deel van het vierluik over de Familiehuiskamer spreken we met P.(blijft liever anoniem). Vanuit haar ervaring als moeder van een kind met een psychische kwetsbaarheid vertelt zij openhartig over de impact van psychosegevoeligheid op haar gezin, de zoektocht naar passende hulp en de betekenis van de Familiehuiskamer.
“Je voelt je machteloos en niet gehoord”
“Blijven bewegen en ademen, ook als het moeilijk is. De situatie verandert er niet door, maar ik voel me nooit slechter na het lopen, altijd een klein beetje beter.”
Naast al die rollen – zus, vriendin en collega – ziet zij zichzelf bovenal als moeder. Een van haar kinderen is psychosegevoelig. Dat veranderde veel in haar leven.
Ruim een jaar geleden zag ze haar kind langzaam richting een psychose gaan. In eerste instantie was dat moeilijk te herkennen. Achteraf gezien waren er signalen, maar op dat moment werden gedragsveranderingen nog gekoppeld aan andere gebeurtenissen.
De zoektocht naar hulp bleek ingewikkeld en frustrerend. “Je werd van het kastje naar de muur gestuurd.” Huisarts, wijkteam en hulpinstanties wezen naar elkaar, terwijl de situatie steeds ernstiger werd.
“Je ziet je kind zichzelf en de grip op de werkelijkheid verliezen. Maar je wordt niet gehoord of gezien door de instanties die zouden moeten helpen.”
Voor P. voelde die periode eenzaam en machteloos. Familie en vrienden dachten mee, maar echt begrip vond ze pas toen ze via PsychoseNet terechtkwam bij Ypsilon en uiteindelijk bij de Familiehuiskamer in Sittard-Geleen.
Een plek waar je verhaal welkom is
De eerste stap naar de Familiehuiskamer vond P. spannend, maar de behoefte aan erkenning en steun was groter dan de twijfel.
“Je wilt lotgenoten ontmoeten. Mensen die begrijpen wat je doormaakt en die echt horen hoe groot de nood is.”
Bij binnenkomst voelde ze zich meteen welkom. Er was tijd voor haar verhaal en ruimte voor haar emoties.
“Eigenlijk voelde het meteen veilig en als thuiskomen.”
Wat haar vooral raakte was de herkenning. Mensen luisterden naar elkaar, dachten mee en deelden ervaringen. De gesprekken gingen niet alleen over praktische zaken, maar ook over gevoelens van angst, onmacht en verdriet.
“Het spreekwoord ‘delen is helen’ heb ik daar echt gevoeld.”
Elke week ging ze terug naar de Familiehuiskamer. Iedere keer ging ze iets lichter naar huis.
Begrip, kennis en praktische steun
Voor P. betekende de Familiehuiskamer veel meer dan alleen een luisterend oor. Ze vond er begrip, troost, steun en praktische informatie.
“Door samen met andere ouders te praten veranderde mijn inzicht. Ik leerde van mensen die al verder waren in het proces.”
Ze kreeg handvatten om beter om te gaan met de situatie thuis en leerde meer over psychoses, herstel en communicatie. Een belangrijk moment was een uitspraak die tijdens haar eerste bezoek werd gedaan:
“Mag ik je moeder zijn?”
Die woorden bleven hangen. Ze maakten voor haar duidelijk dat moeder zijn iets anders is dan hulpverlener zijn.
Ook het boek Ik ben niet ziek, ik heb geen hulp nodig van Xavier Amador maakte veel indruk. De inzichten uit dat boek, gecombineerd met de gesprekken in de Familiehuiskamer, hielpen haar om het contact met haar kind goed te houden.
“Ik heb altijd gezegd: als de Familiehuiskamer niet op mijn pad was gekomen, was de afstand tussen mij en mijn kind waarschijnlijk veel groter geworden.”
Familie betrekken maakt verschil
Volgens P. is familiebetrokkenheid essentieel in de zorg. Niet alleen voor de cliënt, maar ook voor de naasten zelf.
“Familie zijn betekent voor mij: mag ik naast je lopen? Mag ik betrokken blijven?”
Tegelijkertijd merkt zij dat naasten zich nog te vaak niet serieus genomen voelen. In de periode voordat er hulp op gang kwam voelde zij zich regelmatig belastend gevonden door instanties.
Vanaf het moment dat de behandeling eenmaal startte, veranderde dat gelukkig. Ze werd betrokken bij gesprekken en voelde zich gehoord door verschillende hulpverleners.
Toch ziet zij nog veel ruimte voor verbetering. Volgens haar mogen hulpverleners meer aandacht hebben voor de impact op familieleden.
“Ze mogen best vragen: hoe gaat het met jou? Hoe is dit voor jou als moeder?”
Ook pleit ze voor meer continuïteit binnen behandelteams en meer aandacht voor samenwerking met naasten.
De waarde van ontmoeting
Hoewel het inmiddels rustiger gaat, blijft de Familiehuiskamer belangrijk voor P.. Het is een plek waar ze andere ouders ontmoet, ervaringen deelt en steun vindt.
“De impact is zo groot, we hebben elkaar nodig.”
De gesprekken helpen haar niet alleen in het hier en nu, maar ook bij het verwerken van alles wat er gebeurd is.
“Is dit een stilte voor de volgende storm? Is dit herstel? Of is dit wat er overblijft? Dat soort vragen kun je daar delen.”
Wat de Familiehuiskamer volgens haar uniek maakt, is dat er echt tijd en ruimte is voor het verhaal van naasten.
“Er is nergens anders een plek waar drie uur lang ruimte is voor wat wij meemaken.”
Hoop voor de toekomst
Voor de toekomst hoopt P. dat familiebetrokkenheid vanzelfsprekender wordt binnen de geestelijke gezondheidszorg. Ze zou graag zien dat hulpverleners meer samenwerken met Familiehuiskamers en het belang ervan actief ondersteunen.
“Ook zorgen voor de naasten hoort bij goede zorg.”
Aan andere ouders en naasten wil zij vooral meegeven dat zij er niet alleen voor staan.
“Als we goed voor onze naasten willen zorgen, moeten we beginnen met goed voor onszelf te zorgen.”
Voor haar is de Familiehuiskamer daarin van grote waarde!
“Hier komt zoveel samen: delen, helen, luisteren, erkennen, leren accepteren en elkaar helpen. Ik gun dat alle naasten.”
