Van kwetsbaarheid naar kracht

Het eerste interview van het vierluik over de Familiehuiskamer is met Dino Pellizzon. Als sociaal psychiatrisch verpleegkundige binnen FACT ( Flexible Assertive Community Treatment) team Zuyderland, ziet hij dagelijks hoe belangrijk naasten zijn in het herstelproces – en hoe ingewikkeld die betrokkenheid soms kan zijn.

“Soms hebben naasten gewoon een plek nodig waar ze even mogen zijn”

In een vakgebied waar diagnoses, behandelplannen en regelgeving vaak de boventoon voeren, probeert Dino Pellizzon iets anders vast te houden: het menselijke verhaal. Niet alleen van de cliënt, maar juist ook van de mensen eromheen.

Toen hij voor het eerst hoorde over de Familiehuiskamer, voelde dat meteen als iets dat klopte.
“Ik vond het een heel goed initiatief,” zegt hij. Maar zijn eerste gedachte ging ook een andere kant op. “Het laat eigenlijk zien dat er binnen de ggz nog iets ontbreekt. Dat aandacht voor familie en naasten nog niet vanzelfsprekend genoeg is.”

Die gedachte laat hem niet los. Want in zijn dagelijkse werk ziet hij hoe groot de rol van naasten is – en hoe vaak die rol onder druk staat.

Tussen betrokkenheid en afstand

Dino werkt al tientallen jaren in de psychiatrie. Hij zag hoe systemen veranderden, maar ook hoe één ding steeds terugkomt: de zoektocht naar balans tussen autonomie van de cliënt en betrokkenheid van familie.

Hij vertelt over situaties waarin ouders nauwelijks betrokken mogen worden, terwijl hun zoon of dochter nog thuis woont.
“Dat blijft lastig. Je wilt goede zorg bieden, maar je kunt dat niet doen zonder ook de context te kennen. Familie hoort daar gewoon bij.”

Voor hem is het dan ook vanzelfsprekend om naasten actief te betrekken. Niet alleen omdat het helpt in de behandeling, maar ook omdat hij ziet hoeveel zorgen er bij hen leven. Zorgen die vaak nergens echt een plek krijgen.

Een plek zonder oordeel

Misschien is dat precies waarom de Familiehuiskamer hem aanspreekt. Niet als verlengstuk van de behandeling, maar als een plek waar even niets hoeft.

“Wat het bijzonder maakt, is dat mensen daar gewoon hun verhaal kwijt kunnen. Zonder dat er meteen iemand tegenover zit die het beter denkt te weten.”

Hij ziet het voor zich: ouders, partners, broers of zussen die binnenkomen met vragen, onzekerheden of frustraties. Niet om een oplossing te krijgen, maar om gehoord te worden.

“Dat is vaak waar het begint. Gehoord worden, zonder oordeel.”

De drempel

Toch merkt Dino in de praktijk dat de stap naar de Familiehuiskamer niet vanzelf wordt gezet. Hij benoemt het regelmatig, laat folders zien, probeert het bespreekbaar te maken.

Maar het blijft zoeken.
“Er zit blijkbaar toch een drempel. Misschien moeten we daar nog beter naar kijken. Wat maakt dat mensen die stap niet zetten?”

Hij denkt hardop na over wat zou kunnen helpen. Misschien samen een keer meegaan. Misschien vaker het gesprek erover voeren. Misschien begint het wel bij nog meer bekendheid, ook buiten de ggz – bij huisartsen, scholen of andere plekken waar zorgen als eerste zichtbaar worden.

Blijven benoemen

In zijn werk probeert hij de Familiehuiskamer in ieder geval een vaste plek te geven. In gesprekken met cliënten en hun naasten, maar ook in overleg met collega’s.

“Je moet het blijven herhalen, anders verdwijnt het weer naar de achtergrond.”

Dat past bij hoe hij naar zijn vak kijkt. Niet alleen werken binnen de muren van de zorg, maar juist ook verbinding zoeken daarbuiten. Met familie, met netwerken, met plekken waar mensen zich nog niet direct patiënt voelen.

Wat het hem leert

Als hij terugkijkt, heeft de aandacht voor naasten hem als hulpverlener veranderd. Het heeft zijn blik verbreed.

“Je realiseert je steeds meer dat naasten hun eigen proces hebben. Hun eigen vragen, hun eigen pijn soms ook. Daar moet ruimte voor zijn.”

En misschien is dat wel de kern van wat de Familiehuiskamer volgens hem betekent.

“De Familiehuiskamer is belangrijk omdat het een veilige plek is waar naasten zich kwetsbaar mogen opstellen en gehoord worden, zonder oordeel.”